Η τέχνη της συζήτησης πεθαίνει

Η συζήτηση είναι τέχνη. Χρειάζεται να βρεις ένα καλό συνομιλητή, έπειτα ένα θέμα ενδιαφέρον, και τέλος να επικοινωνήσεις διατηρώντας μια ισορροπία: να μιλάς αλλά και να ακούς, να αναλύεις χωρίς να πλατειάζεις, να πεις τη γνώμη σου και να επιχειρηματολογήσεις δίχως να προσβάλλεις, να ανταλλάξεις απόψεις και πληροφορίες, να αστειευτείς αλλά και να μιλήσεις σοβαρά όπου χρειάζεται.

 Και η τέχνη αυτή, πεθαίνει.

Η έντονη στροφή του ανθρώπου στη χρήση της τεχνολογίας και κυρίως στη χρήση του διαδικτύου και των κοινωνικών δικτύων, επέφερε αργά αλλά σταθερά ένα άσχημο επακόλουθο: το χαμό της άμεσης, ζωντανής επικοινωνίας.

Παντού, σε στάσεις λεωφορείων, σε εστιατόρια, στην αναμονή στις δημόσιες υπηρεσίες, στη δουλειά μας, στην έξοδό μας, ακόμη και μέσα στο ίδιο μας το σπίτι, όλοι είμαστε σκυμμένοι πάνω από ένα κινητό, τάμπλετ ή ηλεκτρονικό υπολογιστή, χαμένοι μέσα σε μια πλατφόρμα. Κοινωνική δικτύωση; Παγκόσμιος Ιστός; Gaming; Εφαρμογές;

Η ζωή μας, ό,τι είμαστε - ή ό,τι θέλουμε να είμαστε - κι ό,τι έχουμε να πούμε, διαμοιράζεται online.  Και οι συζητήσεις μας επίσης γίνονται online.

Άνθρωποι κάθε ηλικίας και ιδιότητας βρίσκονται συνεχώς ανάμεσα σε κόσμο, και όμως ταυτόχρονα είναι ολομόναχοι. Χαμένοι σε έναν άλλο, online κόσμο, που μοιάζει τόσο απτός… αλλά δεν είναι.

 

 

 

 

the-art-of-conversation-has-died_1

www.taringa.net

 

 

 

 

 

the-art-of-conversation-has-died_2

Παρέες εφήβων βγαίνουν για διασκέδαση, ζευγάρια πηγαίνουν για φαγητό, και όλο το βράδυ δεν ανταλλάσσουν κουβέντα. Κοινοποιούν online την παρουσία τους στους φίλους και έπειτα όλο το βράδυ ξεχνούν ο ένας τη φυσική παρουσία του άλλου. Βιδωμένοι στις θέσεις τους, θα τους δεις να είναι στραμμένοι ο καθένας στην οθόνη του κινητού του. Κανένα θέμα συζήτησης στα σκαριά. Μόνο ένα συνεχόμενο ψαχούλεμα στο κινητό. Ό,τι θέλουν να επισημάνουν απλά το κοινοποιούν ο ένας στον άλλο μέσω μιας κοινής τους πλατφόρμας. Θα τους δεις να γελούν φωναχτά προς το κινητό τους, μα ελάχιστες φορές θα δεις να υπάρχει κάποια βλεμματική επαφή μεταξύ τους. Κι όταν θα τη δεις, ίσως να είναι ένα στιγμιαίο βλέμμα-φάντασμα, φωτισμένο από μια οθόνη αφής.

Οικογένειες στο σπίτι τους τείνουν να μη συζητούν τίποτε άλλο πέρα από τα βασικά. Ίσως ακούσεις πού και πού κάποιο καυγά που να σχετίζεται με το πόση ώρα έχει ήδη το παιδί μπρος στον υπολογιστή, ή μπορεί να τους ακούσεις να πουν στο κυριακάτικο τραπέζι: «Το είδες εκείνο εκεί στο facebook; Τι αστείο, ε;» Και αυτό ήταν – συζήτηση τέλος.

Παιδιά βγαίνουν βόλτα στο πάρκο της γειτονιάς τους, αλλά δεν βγαίνουν για να παίξουν, ούτε για να αλληλεπιδράσουν με τη φύση. Κάπου εκεί πίσω, κάποιος είπε νωρίτερα ότι είδε ένα σπάνιο Πόκεμον. Ήρθε η ώρα για κυνήγι, δεν είμαστε φίλοι τώρα, είμαστε ανταγωνιστές. Δε θέλω να σου μιλήσω, τι να πούμε; Δε θέλω να χάσω χρόνο. Τώρα κυνηγώ.

Κι έτσι απλά, αργά αλλά σταθερά, η face to face επικοινωνία πεθαίνει. Την σκοτώνουμε εμείς οι ίδιοι, και το χειρότερο είναι πως ούτε καν το συνειδητοποιούμε.

Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά υψώνονται και μερικές αντίθετες φωνές. Πολλά έχουν γραφτεί σχετικά, ο Moby «φωνάζει» στο καινούριο του video clip κινουμένων σχεδίων "Are you lost in the world like me?", «φωνάζει» και o Menzkie στη μικρού μήκους animation ταινία του με τον τίτλο «Ο θάνατος της ομιλίας». Στόχος, η αφύπνιση. 

Όλοι ακούμε αυτές τις φωνές, δυσκολευόμαστε όμως να παραδεχτούμε πως μιλούν και για εμάς. Τις ακούμε από τη μια, τις ξεχνάμε από την άλλη. Είμαστε εξαρτημένοι· τζάνκι της τεχνολογίας, και σαν εξαρτημένοι γρήγορα επιστρέφουμε στην εξάρτησή μας. Μια εξάρτηση που από τη μια μας δίνει μια (πλασματική) ικανοποίηση, από την άλλη όμως μας αποξενώνει, μας καταστρέφει… Παρακολουθώντας τις ζωές όλων των άλλων online, ξεχνάμε ταυτόχρονα να ζήσουμε τη δική μας.

Είμαι κι εγώ παιδί της τεχνολογίας, οπισθοδρομική δεν με λες. Συμβαδίζω με την εποχή, αγαπώ από καιρό το «θεό» του διαδικτύου, έχω εμπλακεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έχω επίγνωση ότι οι εποχές αλλάζουν και η επικοινωνία ακολουθεί πια νέα, πιο σύγχρονα μονοπάτια. Έχω και την άποψη όμως πως ό,τι ταυτότητα κι αν έχει ένα μέσο αρχικά, ο χρήστης είναι αυτός που τελικά το καθορίζει. Σε όλα χρειάζεται να υπάρχει ένα μέτρο…

Κι επειδή αγαπούσα πάντοτε και τις συζητήσεις - και συνεχίζω να τις αγαπώ - δε θέλω να λείπουν από την καθημερινότητά μου. Ίσως γι΄αυτό, από επιλογή, δεν έχω μόνιμη σύνδεση ίντερνετ στο κινητό μου· challenge not accepted.

Θέλω όταν θα συναντήσω τους ανθρώπους που με ενδιαφέρουν να μπορώ να τους αφιερώσω την προσοχή μου. Θέλω να μπορώ να ακούσω τα νέα τους χωρίς να υπόκειμαι στις (προκλητικές) τεχνολογικές «παρεμβολές» του κινητού μου. Θέλω να μάθω αν είναι καλά, θέλω να ακούσω πώς τους φάνηκε εκείνη η ταινία που είδαν, εκείνο το βιβλίο που διάβασαν, πώς πέρασαν στην εκδρομή που πήγαν σ΄ εκείνο το μέρος όπου δεν είχαν ξαναπάει. Θέλω να μπορούμε να ανταλλάξουμε απόψεις για την επικαιρότητα, face to face. Θέλω την επαφή, θέλω να μπορούμε να μοιραστούμε το χρόνο μας ανθρώπινα. Όχι ψηφιακά· αυτό το αφήνω για άλλη ώρα.

Θέλω να συζητήσουμε…  η συζήτηση άλλωστε είναι τέχνη. Μια τέχνη που υλοποιείται από κοινού, λιθαράκι το λιθαράκι, κάθε φορά που έρχεσαι κοντά, επικοινωνείς άμεσα και μοιράζεσαι παρέα με τα αγαπημένα σου πρόσωπα.

Κι αυτή η τέχνη είναι κρίμα να χαθεί από τη ζωή μας.

 

art-by-pawel-kuczynski_1

 

 

 

 

art-by-pawel-kuczynski_2

Αν σας άρεσε το άρθρο μας...share:
Facebook
Twitter
Google+
http://www.makazine.gr/techni-tis-syzitisis-petheni/
Pinterest
LinkedIn
RSS
Follow by Email
SHARE