Προτεραιότητες και δεδομένα…

ε όλα τα θέματα, είναι υγιές, πότε-πότε, να κρεμάς ένα ερωτηματικό στα πράγματα που θεωρείς από καιρό δεδομένα..." Η παραπάνω σκέψη ανήκει στον Βρετανό φιλόσοφο Μπερτράντ Ράσελ και νομίζω πως λίγο-πολύ την έχουμε κάνει σχεδόν όλοι μας, σε διάφορες καταστάσεις που έχουν παρουσιαστεί στην ζωή μας. Αυτό που νομίζω κάνουμε λάθος όμως, είναι πως όλες αυτές οι σκέψεις γίνονται σε χρόνο ενεστώτα και μένουν εκεί. Δεν μας ακολουθούν στο μέλλον μας, δεν τις έχουμε στις αποσκευές μας, στο δύσκολο, κοπιαστικό και ψυχοφθόρο ταξίδι της καθημερινότητας που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, όπως στην ταινία "Η μέρα της μαρμότας".

Είναι λίγα τα πράγματα που έχουν πραγματική αξία στην ζωή. Η υγεία μας πρωτίστως, η οικογένεια μας, οι φίλοι μας, οι συνάνθρωποι μας. Ούτε η δουλειά (που έχει γίνει πλέον δουλεία...), ούτε το χρήμα, ούτε η κοινωνική και επαγγελματική καταξίωση, ούτε βέβαια η φήμη και η δόξα. Όλα τα υπόλοιπα είναι δευτερευούσης σημασίας, είναι αυτό που λέμε το κερασάκι στην τούρτα, που, τι να το κάνεις αν είναι νόστιμο εάν η τούρτα είναι πικρή και στυφή?

Μέσα σε όλο αυτό το ανελέητο κυνήγι των ματαιόδοξων καταστάσεων που μας περιβάλλουν, αφήνουμε στην άκρη τα πιο σημαντικά πράγματα που θα έπρεπε να είναι η προτεραιότητα μας. Ξεχνάμε να λέμε σ 'αγαπώ σε αυτούς που μας νοιάζονται και αποτελούν κομμάτι της ύπαρξης μας, τσακωνόμαστε για "ψύλλου πήδημα", λησμονούμε φίλους και συγγενείς, αναλωνόμαστε στα υλικά προβλήματα που μας προκύπτουν και δε δίνουμε βάση σε αυτά που θα μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους, βελτιώνοντας την πνευματική μας κατάσταση. Πατάμε επί... πτωμάτων για την δική μας ανέλιξη στον χώρο εργασίας μας, λοιδωρούμε και κοροϊδεύουμε συνανθρώπους μας απλά για να...σπάμε πλάκα, αδιαφορούμε για αυτά που συμβαίνουν γύρω μας όταν δεν μας ακουμπάνε.

 

 

 

20150413124745-dont-let-fear-conquer-your-greatness-man-seriously-thinking-worried-sunset-sitting

www.entrepreneur.com

 

 

 

 

 

 

 

 

13lkg0agi0

thefamilyalpha.com

Και έρχονται μερικές στιγμές που όλα αλλάζουν. Και που τότε κατανοούμε τα λάθη, τις παραλείψεις και την άσχημη συμπεριφορά μας. Που παρακαλάμε να γυρίσει ο χρόνος πίσω, αλλά πλέον είναι πολύ αργά. Που χάνουμε ανθρώπους, χωρίς να τους έχουμε πει όλα αυτά που νιώθαμε για αυτούς, γιατί απλά δεν προλαβαίναμε η δεν θεωρούσαμε απαραίτητο να κάνουμε. Έρχονται εκείνες οι στιγμές που αναρωτιόμαστε γιατί-γιατί σε μας, σκεπτόμενοι για άλλη μια φορά εγωιστικά και παράλογα. Δεν μετανιώνουμε ειλικρινώς για ότι συμβαίνει , παρά μόνο εκείνη την στιγμή, που έτσι και αλλιώς, δεν μπορούμε να κάνουμε και διαφορετικά γιατί είναι κάτι πέρα από τις δυνάμεις μας...

Και οι μέρες περνάνε. Οι μήνες, τα χρόνια. Και έρχεται η πραγματικά δύσκολη στιγμή του απολογισμού. Και εκεί δεν μπορούμε να κρυφτούμε από κανέναν. Ούτε καν από τον ίδιο μας τον εαυτό. Και τότε απορούμε, αναλογιζόμενοι σε τι μόρφωμα έχουμε εξελιχθεί. Αλλά είναι πλέον αργά.

Οι μέρες που περάσανε, μέρες γιορτών για τους περισσοτέρους από εμάς, ήταν για άλλους μέρες θλίψης και οργής. Σε όλο τον κόσμο άνθρωποι πεθαίνουν καθημερινά, νέα παιδιά χάνονται στους δρόμους, αιματηροί πόλεμοι μαίνονται σε πολλές περιοχές της Υφηλίου. Ένας χρόνος έφυγε και ένας νέος χρόνος ήρθε. Ας προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τις προτεραιότητες μας, τις συνήθειες και τις ετσιθελικές σκέψεις μας.

Ας βάλουμε καλά στο μυαλό μας πως τίποτα δεν είναι δεδομένο και πως κάθε στιγμή που περνάμε σε αυτή την ζωή θα πρέπει να εμπεριέχει μέσα της ουσία, αγάπη και ανθρωπιά. Ένα βήμα την φορά. Έστω μισό. Αρκεί να κάνουμε στο τέλος της ημέρας ένα βασικό ερώτημα στον αυτό μας: "Έκανα κάτι για την ψυχή μου σήμερα?"

Υ.Γ. Το κείμενο είναι αφιερωμένο σε ένα νέο παιδί που έφυγε νωρίς...

 

 

Αν σας άρεσε το άρθρο μας...share:
Facebook
Twitter
Google+
http://www.makazine.gr/protereotites-ke-dedomena/
Pinterest
LinkedIn
RSS
Follow by Email
SHARE