Μια χούφτα ζωή

Μία χούφτα ζωή..

Το φετινό καλοκαίρι με βρήκε κατάκοπη και συναισθηματικά στριμωγμένη. Έγνοιες, πικρίες, άγχη και θυμός άρχισαν να κατακάθονται σαν βαριά πετρώματα στον πάτο της καρδιάς μου.  Δεν είμαι εγώ αυτή, συλλογίστηκα. Δεν είμαι το άτομο που θα χάσει την ελπίδα του και την αισιοδοξία του, το κουράγιο για το επόμενο βήμα. Μια σιωπηλή προσευχή έφτασε στα χείλη μου και απόμεινα να περιμένω την ανταπόκριση από τα «επάνω» διαμερίσματα.

Και το μικρό μου θαύμα ήρθε με ένα κλάμα μέσα από τους θάμνους. Ένα νεογέννητο τοσοδούλικο γατάκι, φώναζε για βοήθεια, με όση δύναμη είχε το μικροσκοπικό του στηθάκι. Η μητέρα του άφαντη. Για την ακρίβεια αδιάφορη. Φυσική επιλογή το λένε. Σκληρή αλλά κατά άλλους σοφή. Η δική μου η καρδιά όμως δεν καταλάβαινε από φυσικές επιλογές και αηδίες. Η δική μου η καρδιά ήξερε πως εκείνη τη στιγμή έπεφτε σε μένα ο κλήρος να βάλλω ένα μεγάλο στοίχημα με τη ζωή. Ένα μικρό πλασματάκι, πάλευε να ζήσει κι εγώ ήμουν η μόνη που μπορούσε να το βοηθήσει.

Το συναίσθημα μοναδικό. Ένιωσα σαν Θεός που μπορεί να ορίσει τη ζωή και το θάνατο και το μόνο που είχα να κάνω, ήταν να βάλω όλη μου την πίστη και τη δύναμη για να το καταφέρω. Ξέχασα τον ύπνο, ξέχασα την ξεκούραση, τις διακοπές, τη θάλασσα, τα μπάνια, μα κυρίως ξέχασα τις προσωπικές μου πικρίες και αποτυχίες. Το μόνο που είχε πλέον σημασία ήταν η ζωή. Κι εκείνο το μαλλιαρό πλασματάκι που υπενθύμιζε πως η μεγαλύτερη επιτυχία είναι η ίδια η ζωή.

Εκείνο έβαζε θέληση και πείσμα και εγώ έβαζα υπομονή και κουράγιο. Έφτιαξα μια μικρή φωλίτσα μέσα σε ένα κουτί παπουτσιών με ζεστή θερμοφόρα και κουβερτίτσα και ανά δύο ώρες επαναλαμβανόταν η ίδια ιεροτελεστία. Βραστά μπιμπερό, ζεστό γαλατάκι για γατάκια, καινούρια θερμοφόρα και νωπά βαμβακάκια για τα τσίσα. Κι από κοντά ω του θαύματος τα υπόλοιπα κατοικίδια του σπιτιού. Και πρώτη και καλύτερη η γλυκιά μου κυνηγοσκυλίτσα που ξενυχτούσε και φρόντιζε κυριολεκτικά το γατάκι μαζί μου. Εγώ έδινα το γάλα κι εκείνη καθάριζε επιμελώς το γατάκι από τα τσίσα του.

13892111_1081539065215381_2027735214545399126_n

Κάθε μέρα που περνούσε ήταν μια μικρή νίκη για όλους μας και το χνουδωτό πλασματάκι με τα σφαλιστά μάτια, παρά το μέγεθός του επικοινωνούσε με εντυπωσιακό τρόπο μαζί μας. Κι έτσι η αγάπη παραμέρισε το φόβο και νίκησε το θάνατο. Πέντε εβδομάδες αργότερα το γατάκι ξεπετάχτηκε και ακούει πια και το όνομά του. Ριρής. Ένα παοκάκι με μαύρη ουρά, μαύρο «σκουφάκι» και μια μαύρη βούλα στη ράχη.

Δηλώνω μία τρισευτυχισμένη γατομαμά, περήφανη για τα καλόψυχα τετράποδά μου που αγάπησαν τον μικρό μας φίλο. Όσο για τα υπόλοιπα στραβά που με κυνηγούνε, ξέρω πως σαν μεγαλώσει ο Ριρής και γίνει γάταρος μεγάλος, θα τους κάνει ένα κχχχ και θα φύγουν μακριά…

 

 

Αν σας άρεσε το άρθρο μας...share:
Facebook
Twitter
Google+
http://www.makazine.gr/mia-choufta-zoi/
Pinterest
LinkedIn
RSS
Follow by Email
SHARE