Για ένα χαμόγελο

Το κέντρο της Αθήνας πάντα μου άρεσε. Αγαπώ να περπατώ στους δρόμους τους γεμάτους κόσμο και αυτοκίνητα και να γίνομαι ένα μαζί τους… να πιάνω κουβέντα με τους περαστικούς ή με τους καταστηματάρχες, να μιλώ με τουρίστες και να τους βοηθώ να βρουν την Ακρόπολη ή το πλησιέστερο μέσο μεταφοράς, να πίνω τον καφέ μου στα υπαίθρια καφέ. Να ζω τις μυρωδιές της πόλης έτσι όπως έκανα από έφηβη…Χρόνια τώρα, ελάχιστοι είναι αυτοί που συμμερίζονται τα γούστα μου κι έτσι έμαθα να απολαμβάνω τις βόλτες αυτές μόνη μου. Παλιότερα, η βόλτα στο κέντρο της Αθήνας ήταν για μένα και τους φίλους μου συνώνυμο της ενηλικίωσης ή τουλάχιστον έτσι νομίζαμε.

Μένοντας στα προάστια οι γονείς μας δεν έβλεπαν με καλό μάτι τα τότε δεκαπεντάχρονα να τριγυρνούν στο κέντρο μόνα τους. Όταν καταφέραμε να τους πείσουμε πως δεν θα πάθουμε τίποτα, ούτε θα χαθούμε το βλέπαμε σαν βήμα ανεξαρτητοποίησης ή απογαλακτισμού. Μπαίναμε στο λεωφορείο με ένα τεράστιο χαμόγελο ενθουσιασμού και αυτοεπιβεβαίωσης και ήμασταν έτοιμοι να θυσιάσουμε το χαρτζιλίκι μας όλο, προκειμένου να πάμε στο Θησείο, το Μοναστηράκι και μετά παίρνοντας την Ερμού να ανεβούμε ως το Σύνταγμα. Και το χαμόγελο εκεί, πλατύ, ενθουσιώδες, μεγαλοπρεπές δεν μας εγκατέλειπε στιγμή.

Την ίδια διαδρομή θέλησα να κάνω πρόσφατα, έτσι για να βρω τις παλιές πατημασιές που μένουν ανεξίτηλες στου μυαλού τα μονοπάτια και να τις αφήσω να με οδηγήσουν ξανά σ’ εκείνο το εφηβικό χαμόγελο, που άλλοι θα ονόμαζαν «άγνοια κινδύνου»… Και τι περίεργο, δεν ήταν δύσκολο να ξαναβρώ τα χνάρια, ούτε τις αναμνήσεις. Να εδώ στην πλατεία του Θησείου ξεκινούσε η βόλτα! Άλλοι ήθελαν να χωθούν στην πρώτη καφετέρια για να απολαύσουν ένα ζεστό καφέ και να δοκιμάσουν να ανάψουν τσιγάρο, άλλοι ήθελαν να πάνε στα παλιατζίδικα, κάποιοι έκαναν τους ξεναγούς στις χαμογελαστές τουρίστριες και κάποιες γλυκοκοίταζαν τους νεαρούς σκανδιναβούς που τραβούσαν φωτογραφίες… η Λένα έκανε τη «μαμά» της παρέας. Μας θύμιζε πως πρέπει να είμαστε όλοι μαζί και με τα πολλά, καταφέρναμε να κάνουμε ένα πλάνο που τους ικανοποιούσε όλους…

Ίδια τα μέρη, ίδιες οι διαδρομές, όσο κι αν πολλά σημεία έχουν αλλάξει πολύ από τότε. Ίδια και τα συναισθήματα που σε κάνουν να γεύεσαι ξανά την εφηβεία μέσα στο σώμα ενός ενήλικα, με τέτοιο τρόπο που το χαμόγελο νοσταλγικό και μακάριο έρχεται να φωτίσει το πρόσωπο… Έμεινα για ώρα εκεί να κοιτώ χωρίς να βλέπω, αλλά να θυμάμαι και να ζω ξανά κομμάτια της ζωής μου που όχι μόνο πέρασαν ανεπιστρεπτί αλλά τότε τα θεωρούσα τόσο βαρετά, που ανυπομονούσα να μεγαλώσω!... Έκανα όλη τη διαδρομή με τα πόδια… όσοι με κοιτούσαν θα έλεγαν, χωρίς σκοπό μα εγώ έκανα ένα ταξίδι στο χρόνο, τον γυρνούσα πίσω, έπαιζα μαζί του, τον ξεγελούσα, τον κορόιδευα! Το δειλινό με βρήκε στο δρόμο της επιστροφής. Τι καλά!! Το τηλέφωνο δεν χτύπησε σκέφτηκα αναζητώντας το… είχε όμως μείνει από μπαταρία! Γι’ αυτό κανείς δεν διέκοψε ούτε τα βήματα, ούτε τις σκέψεις, ούτε τις θύμησες!

Καθώς το τρένο με γύριζε πίσω κοίταξα έξω τις ράγες να τρέχουν μαζί με τα κτίρια, τους δρόμους, τα αυτοκίνητα τους ανθρώπους… Έκλεισα τα μάτια, προσπαθώντας να κρατήσω τα συναισθήματα και τις εικόνες για λίγο ακόμα. Μια ηλικιωμένη κυρία κάθισε δίπλα μου αποκαμωμένη, προσπαθώντας να βολέψει τσάντες, ψώνια, πακέτα…

-Συγγνώμη, σας ενοχλώ, μου είπε
-Καθόλου, αποκρίθηκα κάνοντας να τη βοηθήσω
Ευχαριστώντας με, με ρώτησε:
-Για δουλειές κατεβήκατε στην Αθήνα;
-Όχι, της απάντησα. Για ένα χαμόγελο!...

 

 

monastiraki

touristorama.com

 

 

 

401

balkon3.com

 

 

 

Profile of woman with eyes closed in countryside.

Αν σας άρεσε το άρθρο μας...share:
Facebook
Twitter
Google+
http://www.makazine.gr/gia-ena-chamogelo/
Pinterest
LinkedIn
RSS
Follow by Email
SHARE