Ένα μαγικό ταξίδι

Λέω να σας πάρω μαζί μου σε ένα ταξίδι σήμερα. Το 2012 μαζί με την αδερφή μου και μία φίλη μας πήγαμε ταξίδι στο Λονδίνο. Είχαμε ξαναπάει, όμως αυτό το ταξίδι ήταν ιδιαίτερο. Πριν λίγους μήνες είχαν ανοίξει για το κοινό τα studios που γυρίστηκαν οι ταινίες Harry Potter, και φυσικά θέλαμε να πάμε. Ναι, σωστά υποθέσατε. Είμαι φαν του Harry Potter και δεν το κρύβω.

Σας προλαβαίνω πριν καν το πείτε, τα βιβλία ήταν καλύτερα. Τα βιβλία σχεδόν πάντα είναι καλύτερα από τις μεταφορές τους στην μεγάλη οθόνη. Παρά τα ένα σωρό λάθη και παραλείψεις βέβαια, οι εν λόγω ταινίες ήταν αξιοπρεπέστατες, και ειδικά στο κομμάτι των σκηνικών/κουστουμιών/ειδικών εφέ πιστεύω ότι ήταν και μάλλον αδικημένες στα βραβεία (μια ιστορία για άλλη φορά όμως), οπότε ακόμα και για αυτό μόνο, η εμπειρία άξιζε τον κόπο. Μην ξεχνάμε ότι στις ταινίες ήταν σύμβουλος και η συγγραφέας των βιβλίων, οπότε αυτά που είδαμε στην οθόνη είναι αρκετά κοντά με αυτά που εκείνη έβλεπε στο κεφάλι της.

Πάμε λοιπόν! Τα studios είναι έξω από το Λονδίνο, οπότε είτε πας με αυτοκίνητο, είτε με πούλμαν, όπως εμείς. Οι ηλικίες που έβλεπες στο σημείο συνάντησης ήταν 25 με 30 κυρίως. Τα παιδιά που μεγάλωσαν με τον Harry Potter. Τα παιδιά που κάθε Αύγουστο περίμεναν ένα γράμμα για ένα μαγικό σχολείο που δεν ήρθε ποτέ.

Φτάνοντας στο studio, συναντιόμαστε και με τα υπόλοιπα πούλμαν για να μπούμε. Διαπιστώνουμε ότι υπάρχουν και πολλά παιδιά στα υπόλοιπα γκρουπς. Σούπερ. Μικρά και μεγάλα παιδιά περιμένουμε στην ουρά και η ατμόσφαιρα είναι ήδη ωραία ηλεκτρισμένη.

Το πρώτο πράγμα που βλέπεις είναι μια φράση της J.K. Rowling γραμμένη στον τοίχο: “No story lives unless someone wants to listen.”

Μεγάλη κουβέντα…

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Προχωράει η ουρά και αριστερά βλέπεις «την αποθήκη  κάτω από τη σκάλα». Πριν προλάβεις  να το συνειδητοποιήσεις, βρίσκεσαι σε ένα κατασκότεινο δωμάτιο περιτριγυρισμένος από γιγαντοοθόνες. Βλέπεις κάποια βίντεο “making of”, τα φώτα ανοίγουν, και ναι, βρίσκεσαι μπροστά στην είσοδο στην μεγάλη τραπεζαρία.

«Καλώς ήλθατε στο Hogwarts», η πόρτα ανοίγει και έτσι απλά διασχίζεις τη μεγάλη τραπεζαρία. Και εντάξει, μπορεί το ταβάνι να μην είναι μαγεμένο να αλλάζει, όμως μπορείς να δεις τα χιλιάδες props που υπάρχουν τριγύρω, και έχεις ήδη ενθουσιαστεί πριν καν φτάσεις στη Διαγώνια Αλέα.

Διασχίζεις τη Διαγώνιο Αλέα και είναι «ουάου είμαι στο original σκηνικό!» και αφού είμαστε εκεί ένα μην δοκιμάσουμε και βουτυρομπύρα;

Και ανεβαίνεις στο Λεωφορείο των Ιπποτών, και καβαλάς τη μοτοσικλέτα του Σείριου Μπλακ και διασχίζεις τη Γέφυρα του Hogwarts και είναι μία τέλεια μέρα, κι ας σε είχε κάνει μούσκεμα το πρωί ο οδηγός του λεωφορείου που δεν είδε τη λακούβα με βροχόνερα δίπλα σου.

 

Προχωράς και μπαίνεις σε ένα δωμάτιο με χαμηλό φωτισμό και βλέπεις το μοντέλο του Hogwarts και ξαφνικά η ατμόσφαιρα αλλάζει. Ίσως φταίει το ότι είναι το μοντέλο είναι τεράστιο. Ίσως το ότι είναι το μοναδικό έκθεμα μέσα στο χώρο. Ή ίσως είναι απλά ότι συνειδητοποιείς ότι έχεις μεγαλώσει και αυτό είναι το πιο κοντά στο Hogwarts που θα βρεθείς ποτέ.

Λίγο πριν την έξοδο, βρίσκεσαι στο μαγαζί με τα μαγικά ραβδιά του Ολιβάντερ, το οποίο είναι απίθανο, όχι γιατί είναι υπέροχα πολύχρωμο αλλά γιατί ο κάθε συντελεστής των ταινιών έχει το δικό του κουτί. Τι φανταστικός τρόπος να μείνεις μέρος της ιστορίας ενός εγχειρήματος!

Βλέπεις ήδη την έξοδο όταν τα λόγια της Rowling έρχονται να σε αποτελειώσουν για άλλη μία φόρα: “The stories we love best do live in us forever, so whether you come back by page or by the big screen, Hogwarts will always be there to welcome you home.”

Το γράμμα μου δεν ήρθε ποτέ, αλλά νομίζω θα είμαι εντάξει.

 

 

 

Αν σας άρεσε το άρθρο μας...share:
Facebook
Twitter
Google+
http://www.makazine.gr/ena-magiko-taxidi/
Pinterest
LinkedIn
RSS
Follow by Email
SHARE