Ευθανασία: Δύναμη ή φόβος?

sad-man-silhouette-on-bench

Πολύς ντόρος έγινε τελευταία για την (σοκαριστική) δήλωση γνωστού δημοσιογράφου, πως πρόκειται να προχωρήσει σε ευθανασία στην Ελβετία, λόγω του καρκίνου που που τον ταλαιπωρεί εδώ και μήνες και βρίσκεται σε στάδιο που δεν παίρνει θεραπεία. Λόγω αυτού του γεγονότος άνοιξε στην χώρα μας, για άλλη μιά φορά, η συζήτηση που αφορά στο δικαίωμα ή όχι, να αφαιρεί (με μέσα που δεν προκαλούν πόνο) ηθελημένα κάποιος την ζωή του, είτε όντας σε πλήρη σωματική και ψυχική διαύγεια, είτε αν λόγω της ασθένειας δεν είναι σε θέση να αποφασίσει και αναλαμβάνουν οι συγγενείς αυτό το κομμάτι.

Το ευ ζην είναι το ιδεατό για όλους τους ανθρώπους. Δικαίωμα, στάση και ευχή. Το ευ θνήσκειν από την άλλη για πολλούς από εμάς και όχι για όλους έχει τα ίδια χαρακτηριστικά, αλλά κουβαλάει μαζί του και ιδιαιτερότητες. Όλοι θέλουν το τέλος της ζωής τους να είναι ήρεμο, χωρίς πόνους και ταλαιπωρία. Το ερώτημα όμως είναι ένα. Έχει κάποιος άνθρωπος πάνω στην γη το δικαίωμα να αφαιρεί την ίδια του την ζωή για οποιονδήποτε λόγο?

Γεννιόμαστε χωρίς να ερωτηθούμε (σαφώς αδύνατο να γίνονταν διαφορετικά) και φεύγουμε από την ζωή χωρίς να το θέλουμε. Αν παρατηρήσουμε, υπάρχουν γύρω μας εκατοντάδες συνάνθρωποι μας που παλεύουν καθημερινά. Κόντρα στις δυσκολίες και στις αρρώστιες. Υπάρχουν και άλλοι που βρίσκονται σε αδιέξοδο. Κάποιοι κάνουν σκέψεις αυτοκτονίας και τις πραγματοποιούν. Κάποιοι άλλοι λόγω της σωματικής τους ανικανότητας ή της κατάστασης που έχουν περιέλθει εκλιπαρούν, εύχονται να φύγουν από την ζωή. Η ευθανασία, που σε πολλές χώρες παγκοσμίως θεωρείται νόμιμη και πολλές φορές επιβεβλημένη, είναι η δική τους λύση.

Αυτή η μερίδα ανθρώπων, μας είναι γνωστή. Είναι συγγενικά μας πρόσωπα, φίλοι, απλοί γνωστοί. Αυτή η μερίδα ανθρώπων υποφέρει, πονάει, κλαίει και αναθεματίζει την ώρα και την στιγμή που αναπνέει ακόμα. Οι ίδιοι άνθρωποι όμως σε διάφορες άλλες περιπτώσεις στην ζωή τους εκλιπαρούσαν να ζήσουν, εύχονταν να έχουν ένα βίο γεμάτο ευτυχία και χαρούμενες στιγμές.

Είναι πολύ σημαντική και δύσκολα διαχειρίσιμη απόφαση να θέλεις να αφαιρέσεις την ζωή σου. Είναι όμως εξίσου επώδυνη και σίγουρα όχι δική σου επιθυμία, η περίπτωση να ζεις, ουσιαστικά φυτοζοώντας και τυραννώντας εκτός από τον εαυτό σου και τους γύρω σου... Αυτή είναι η λογική των υπέρμαχων της ευθανασίας.

Εκτός όμως από το καθαρά ιατρικό και ψυχολογικό κομμάτι, υπάρχει και το κομμάτι της εφαρμογής. Στις χώρες που η ευθανασία ισχύει, όχι μόνοι οι νόμοι, αλλά κυρίως οι άνθρωποι σκέφτονται πιο ριζοσπαστικά αλλά λιγότερο ανθρώπινα από μας. Έχω την εντύπωση πως αν εδώ παρθεί μια τέτοια απόφαση ουσιαστικά δεν θα υλοποιηθεί ποτέ. Κατά την γνώμη μου ορθώς.

Η ζωή είναι το πιο όμορφο και συνάμα πολύτιμο δώρο που μας έχει δοθεί. Είναι αγώνας, λύπες, στεναχώριες, αρρώστιες, δάκρυα, αλλά είναι και χαρές, ευτυχία, γέλια, αγάπη, έρωτες, συναισθήματα και μυρωδίες. Εκεί έξω υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες συνάνθρωποι μας που μέσα απ ́τον πόνο έχουν βγει πιο δυνατοί.

Άνθρωποι που δεν τα παρατάνε, που παλεύουν με τις ασθένειες και την καθημερινότητα, που αγαπούν και αγαπιούνται μέχρι την τελευταία τους ανάσα. Είναι κρίμα και άδικο να θέλουμε ένα κομμάτι (ακόμα και αν είναι άσχημο) της ζωής να θέλουμε να το κάνουμε στην άκρη και να το αφανίσουμε. Δεν είναι φυσιολογικό. Αυτό ζούμε και θα πρέπει να το ζούμε με τα πάνω και τα κάτω του.

Δε ξέρω αν κάποια ανώτερη δύναμη αποφασιζει για μας, αλλά εγώ είμαι από εκείνους που πιστεύουν στην δυνατότητα των ανθρώπων να αλλάζουν καταστάσεις που θεωρούνται μη αναστρέψιμες, είμαι από εκείνους που πιστεύουν στα θαύματα και στην εσωτερική δύναμη, που μπορεί να κινήσει γη και ουρανό και να τα καταφέρει. Άλλωστε όπως είπε και ο Ισπανός ποιητής Μαρτιάλης: "Δεν είναι τρέλα να πεθαίνεις, επειδή φοβάσαι μην.. πεθάνεις?".

 

 

 

Αν σας άρεσε το άρθρο μας...share:
Facebook
Twitter
Google+
http://www.makazine.gr/efthanasia-dynami-fovos/
Pinterest
LinkedIn
RSS
Follow by Email
SHARE