Αν ήταν αλλιώς…

Κοίταζε την παλιά φωτογραφία ώρα τώρα. Ένα – ένα μετρούσε τα χαμόγελα, λες και ήθελε να τα αποτυπώσει. Χάιδευε τα πρόσωπα με τα μάτια και τ’ ακροδάχτυλα. Σκέψεις πολλές στριμώχνονταν σ’ ένα τρελό κύκλο, αναζητώντας διέξοδο σ’ ένα χώρο δίχως πόρτες.

Πέντε πρόσωπα, πέντε χαμογελαστοί ευτυχισμένοι φίλοι, αγκαλιασμένοι και αισιόδοξοι κοίταζαν το φακό και το μέλλον με τη σιγουριά της νιότης. Κανείς δεν γνώριζε πώς θα εξελιχθεί η ζωή τους. Κανείς δεν γνώριζε τι θα έφερνε το μέλλον ή καλύτερα, η στιγμή. Η κακή στιγμή, όπως συνηθίζουμε να λέμε.

Αυτή, που είναι αρκετή για να ανατρέψει τις ισορροπίες, τις ζωές, την καθημερινότητα. Αυτή που κάνει πολλούς να ψάχνουν την αιτία ύπαρξής της, στην ερώτηση: «Αν ήταν αλλιώς!»…

Η πραγματικότητα όμως ήταν συγκεκριμένη. Οι φίλοι μεγάλωσαν, χωρίστηκαν, χάθηκαν με τα χρόνια και τις διαφορετικές δραστηριότητες και έμεινε μια φωτογραφία από τα παλιά να τους ενώνει. Και μια νοσταλγία γλυκόπικρη, από κείνες που σε κάνουν να μην αναβάλεις άλλο την αναζήτηση και να αποφασίζεις πως τώρα είναι η ώρα να μάθεις, τι απέγιναν όλοι αυτοί, που αγάπησες και μοιράστηκες μαζί τους στιγμές και όνειρα.

 

 

 

 

 

 

Έτσι κι εκείνος αναζήτησε τους παλιούς φίλους, προσπαθώντας να ενώσει ξανά τα κομμάτια της νεανικής παρέας, που του έδινε τόση χαρά τότε. Παρά τα χρόνια που μεσολάβησαν δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να τους εντοπίσει. Όμως, η επανένωση δεν ήταν δυνατό να συμβεί. Έλειπαν κομμάτια. Έλειπαν άνθρωποι από αυτή τη συντροφιά και ήταν μια σοκαριστική διαπίστωση, που τον γέμισε πόνο.

Ένα τραγικό ατύχημα είχε σημαδέψει την παλιά παρέα κι ας μη το γνώριζαν όλα τα μέλη της. Η κακή στιγμή είχε σκίσει στα δυο την παλιά φωτογραφία, που έτρεμε στα χέρια του λες και αναρριγούσε μαζί του. Δύο από τους φίλους του δεν ζούσαν πια!

Τα μάτια του καρφωμένα στην εικόνα, στεγνά και ακίνητα και η ψυχή του πλημμυρισμένη δάκρυα και λυγμούς, τον εμπόδιζε να πιστέψει αυτό που έμαθε. Δεν ήθελε να ξέρει, δεν ήθελε να νιώσει την απώλεια κι ας είχε κοντά δέκα χρόνια να επικοινωνήσει μαζί τους. Του έλειπαν, αλλά είχε πάντα την αίσθηση πως θα τους συναντήσει σύντομα. Τώρα, έπρεπε να ζει με τη βεβαιότητα πως δεν θα τους συναντήσει ποτέ ξανά! Πόσο αβάσταχτα οριστικό του φαινόταν αυτό το «ποτέ»! Τέσσερα γράμματα  περιέγραφαν τόσο ξεκάθαρα το μέλλον, που τον έκαναν να λυγίζει.

Έφερνε στο μυαλό του ξανά και ξανά τον τρόπο που έφυγαν από τη ζωή… Ατύχημα! Ολισθηρός δρόμος, μεγάλη ταχύτητα, ατύχημα! Αν δεν πήγαιναν; Αν δεν έτρεχαν; Αν…

Πάντα υπάρχει ένα τεράστιο «αν» δίπλα σε κάθε «ποτέ», που προσπαθεί να γυρίσει νοερά και στιγμιαία το χρόνο πίσω. Προσπαθεί να αποτρέψει και συνάμα να αποδεχθεί το αβάσταχτο «τώρα», που αμετακίνητο και απαράλλαχτο σημαδεύει το χρόνο και τη στιγμή. Ένα «τώρα» που αλλάζει τα δεδομένα, που γονατίζει ψυχές, που ανατρέπει τα πάντα.

 

 

Σκέφτηκε τους ανθρώπους που άφησαν πίσω τους, οι δύο φίλοι του. Με πόση αξιοπρέπεια, με πόση ψυχραιμία του εξιστόρησαν τα γεγονότα! Τους θαύμασε την ώρα, που εκείνος διαλυμένος άκουγε τις οδυνηρές ειδήσεις. Κάποια στιγμή, ένιωσε λίγος απέναντι στην παλικαριά τους!

«Εγώ έκλαιγα κι εκείνοι με παρηγορούσαν» είπε στη γυναίκα του. «Ήθελα να τους ρωτήσω τόσα πράγματα, μα δεν τόλμησα. Ούτε μπορούσα να μη σκεφτώ πως αν αυτή τη μέρα δεν είχαν κάνει αυτή τη διαδρομή, αν τουλάχιστον δεν έτρεχαν να προλάβουν το φεριμπόουτ, τώρα όλα θα ήταν αλλιώς!»

«Καλύτερα που δεν ρώτησες» του είπε εκείνη. «Δεν ωφελούν οι ερωτήσεις σε τέτοιες στιγμές. Πρέπει να καταλάβεις πως όσα «αν» κι αν βάλεις, η πραγματικότητα δεν αλλάζει. Δεν ξέρω καν, αν μετριάζει τον πόνο!».

Και είχε δίκιο. Σιγά – σιγά το συνειδητοποιούσε και ο ίδιος πως είχε δίκιο! Τα πράγματα ήταν έτσι, δεν ήταν αλλιώς, έπρεπε να το δεχτεί, να κλάψει, να πενθήσει και να τους κρατήσει ζωντανούς μέσα του, όπως κάνουν όλοι οι άνθρωποι πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη, που βιώνουν απώλεια.

Εκείνο που τον έκανε να μετανιώνει, ήταν που άφησε τόσο καιρό να περάσει μακριά τους, πιστεύοντας πως πάντα υπάρχει χρόνος. Στιγμή δεν πέρασε από το μυαλό του, πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Πως το χρόνο δεν τον ορίζουμε, μας ορίζει. Έχασε δέκα πολύτιμα χρόνια από τη σύντομη ζωή τους, υποκύπτοντας στην καθημερινότητα και τη ρουτίνα!

Αυτό τουλάχιστον, μπορούσε εύκολα να είναι αλλιώς…

 

 

Αν σας άρεσε το άρθρο μας...share:
Facebook
Twitter
Google+
http://www.makazine.gr/an-itan-allios/
Pinterest
LinkedIn
RSS
Follow by Email
SHARE