Μάρω

 

 

4b9c1e49f6f2364edba3115499fbe61d

 

pencil-drawings-of-dogs

 

 

 

Την έλεγαν Μάρω, αλλά άκουγε και άλλα ονόματα. Σκυλί-κακοποιό την φωνάζαμε και γελούσαμε. Ήταν ασπρόμαυρη, πολύ όμορφη, θύμιζε κάτι από τσοπανόσκυλο, και η Πανεπιστημιόπολη ήταν το σπίτι της. Την πρωτογνώρισα πριν από 8 χρόνια σχεδόν, όταν ξεκίνησα να δουλεύω στη Βιβλιοθήκη. Νέο κτήριο, καινούργιο προσωπικό, δεν μας ήξερε. Στην αρχή μας παρακολουθούσε μέσα από τους θάμνους, αλλά δεν πλησίαζε. Μας μετρούσε, γιατί, ως αδέσποτο, δεν είχε μάθει να της φέρονται καλά.

Σιγά-σιγά, άρχισε να ξεθαρρεύει. Βοηθούσε και η λεκάνη με το νερό που είχαμε τοποθετήσει απέναντι από την είσοδο του κτηρίου, τόσο γι’αυτήν όσο και για τα υπόλοιπα αδέσποτα. Αυτή η λεκάνη...πόσες φορές χρειάστηκε να την αντικαταστήσουμε γιατί την βρίσκαμε πεταμένη στα σκουπίδια. Και πόσες φορές είχα διαβάσει την απορία (το λιγότερο) στα μάτια των ανθρώπων, όταν έβλεπαν τις κονσέρβες που της έφερνα. «Πετάς τα λεφτά σου για ένα σκύλο;» Έτσι είναι τα πεταμένα λεφτά; Η ευγνωμοσύνη που έβλεπα στα μάτια της κοστολογείται; Ή στα μάτια της Alice μου, επίσης πρώην αδέσποτης, όταν της κάνουμε μασάζ στο χτυπημένο της πόδι.

Περνούσε ο καιρός, και η Μάρω κάθε μέρα εκεί. Ώσπου μια μέρα δεν ήταν. Ούτε και την επόμενη. Στην αρχή ανησυχήσαμε για φόλα. Εκείνη την περίοδο θυμάμαι ήταν σε έξαρση το φαινόμενο. Δεν είχε μείνει αδέσποτο για δείγμα δυστυχώς. Στην πορεία όμως μάθαμε ότι της είχε πάρει μία κυρία σπίτι της. Χάρηκα, γιατί τουλάχιστον θα περνούσε καλά τα χρόνια που της έμειναν.

Από τότε, αν και τη σκεφτόμουν πολύ συχνά, την έχω δει μόνο δύο φορές. Η πρώτη ήταν πριν μερικά χρόνια. Η κυρία που την είχε, μου είπε ότι δεν την έφερνε συχνά στην Πανεπιστημιόπολη, γιατί μονίμως κοίταγε να ξεγλιστρήσει για τα παλιά της λημέρια. Η δεύτερη ήταν πριν μερικές μέρες. Κλείδωνα το αυτοκίνητό μου όταν τις είδα. Η Μάρω με την αφεντικίνα της, να έρχονται μέσα από το δάσος. Της φώναξα και ήρθε.  Όχι τρέχοντας όπως παλιά, γιατί δεν μπορούσε πια, αλλά κούτσα-κούτσα ήρθε. Με μύρισε και με άφησε να την χαϊδέψω, κάτι που με δυσκολία έκανε στο παρελθόν. Συγκινήθηκα, και η κυρία της το ίδιο. Φεύγοντας, η Μάρω μου έγλειψε το χέρι.

Δεν την ξέχασα, και δεν με είχε ξεχάσει κι αυτή.

 

 

 

 

Αν σας άρεσε το άρθρο μας...share:
Facebook
Twitter
Google+
http://www.makazine.gr/%ce%bc%ce%ac%cf%81%cf%89/
Pinterest
LinkedIn
RSS
Follow by Email
SHARE