Αγαπημένε μου Χέρμπερτ

 

 

COVER-15-700x467

 

 

newego_LARGE_t_641_106875815

 

 

MG_3356

 

 

192088

 

Μέσα στη δίνη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Λουίζε αποχωρίζεται τον 3χρονο γιο της Χέρμπερτ. Τον στέλνει να ζήσει στην επαρχία. Τα επόμενα 17 χρόνια μητέρα και γιος θα βρεθούν ελάχιστες φορές και ουσιαστικά η σχέση τους θα συνεχίσει να υπάρχει μέσα από την αλληλογραφία τους. Όταν πια ο Χέρμπερτ πάρει το απολυτήριό του, θα έρθει να βρει τη Λουίζε για μια καινούργια αρχή ή για έναν τελευταίο αποχαιρετισμό. Μέσα στον εύθραυστο κόσμο της συνάντησης τους, εισβάλει η Έλλα, που θα λειτουργήσει ως καταλύτης και θα επισπεύσει τη λύση.

Σημείωμα του σκηνοθέτη:

«Αναγκάστηκα να έρθω στον κόσμο το 1938, διαλέγοντας εγώ ο ίδιος του γονείς μου…. ή …. Είμαι ένας εξωγήινος. Δεν έχω έρθει ακόμα στον κόσμο. Είμαι καθ’ οδόν…», λέει σε ένα σημείωμά του ο Άχτερνμπους. Το «Αγαπημένε μου Χέρμπερτ» είναι ένα αυτοβιογραφικό έργο, που φανερώνει έναν άνθρωπο με πολύ δύσκολη και τραυματική παιδική ηλικία. Ο Άχτερνμπους γράφει για την εγκατάλειψη, για την παντοτινή αναζήτηση της Μητέρας, την αναζήτηση των Απαντήσεων. Οι ήρωές του – η Λουίζε, η Έλλα και ο Χέρμπερτ – είναι άνθρωποι ανήμποροι να αγαπήσουν, να δώσουν στοργή, άνθρωποι ευνουχισμένοι και έντονα τραυματισμένοι από την οικογένεια, άνθρωποι που με τη σειρά τους τραυματίζουν και εγκαταλείπουν εκείνους που τους αγαπούν. Ο Άχτερνμπους θυμώνει με την εγωπάθεια των ανθρώπων, με την ανοησία τους, με την εγκληματική τους απάθεια. Αλλά κυρίως απελπίζεται με την συναισθηματική αναπηρία, με την ανικανότητα να δώσει χαρά ο ένας στον άλλο, γελώντας ταυτόχρονα με όλα αυτά, δίνοντας τον τόνο της γελοιότητας μέσα στην συντριβή. | Παντελής Δεντάκης

 

Μετάφραση: Έφη Ρευματά

Σκηνοθεσία: Παντελής Δεντάκης

Σκηνικά-Κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης

Κίνηση: Ζωή Χατζηαντωνίου

Μουσική επιμέλεια: Νέστορας Κοψιδάς

Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδου

Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Γεωργουδάκη

Παίζουν:Βίκυ Βολιώτη, Κατερίνα Λυπηρίδου, Αινείας Τσαμάτης

 

 

Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή στις 21.15 , στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν - Φρυνίχου 14, Πλάκα

Μία πολύ δυνατή παράσταση που ακροβατούσε στο γέλιο και το κλάμα, ένας ιδιαίτερος συνδυασμός! Χωρίς διάλειμμα παρακολουθείς με μεγάλο ενδιαφέρον τις εξαιρετικές ερμηνείες των τριών πρωταγωνιστών, όπου ο καθένας δίνει και κάτι διαφορετικό. Σκηνοθετικά άψογο και πολύ ευρηματικό το γεγονός πως η Βίκυ Βολιώτη βρισκόταν επί σκηνής όση ώρα εισερχόταν ο κόσμος στο θέατρο, χωρίς να μας κοιτά.. Γυρνούσε σαν του ρολογιού τους δείκτες απόλυτα συγκεντρωμένη στην φουσκωμένη κοιλιά, όντας εγκυμονούσα. Έμεινα έκπληκτη..

 

 

Αν σας άρεσε το άρθρο μας...share:
Facebook
Twitter
Google+
http://www.makazine.gr/%ce%b1%ce%b3%ce%b1%cf%80%ce%b7%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b5-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%cf%87%ce%ad%cf%81%ce%bc%cf%80%ce%b5%cf%81%cf%84/
Pinterest
LinkedIn
RSS
Follow by Email
SHARE